
Dlaczego jest tak, że na poduszce medytacyjnej osiągam głęboki spokój, niemal błogość idealną, a kwadrans później mam ochotę udusić opryskliwego listonosza?
Co jest ze mną nie tak?!!
Czy istnieje ktoś, kto nie zadawał sobie tego pytania w okrutnej desperacji…?
Dlaczego po medytacji spokój znika: przepierka w szuwarach czy stajnia Augiasza?
Wiele lat temu przeczytałam gdzieś, że umysł jest jak brudna szmatka, a siedzenie to codzienne jej pranie. Bardzo mi się to spodobało i jakiś czas siadałam o poranku z poczuciem, że oto siedzę sobie jak ten anioł nad rzeką i błogo trę swoją szmatkę.
Niestety, szybko się okazało, że mój umysł bardziej przypominał stajnię Augiasza niż poplamioną szmatkę. A czyszczenie stajni to hm… nieco inna sprawa niż drobna przepierka w szuwarach.
Po pierwsze, przyprawiające o mdłości wrażenia estetyczno-olfaktoryczne…
Po drugie, machanie szuflą* jakby bardziej dla parobka niż duchowo rozwijających się…
Medytacja nie na tym polega! Ma być wzniośle i przyjemnie! Zbuntował się mój umysł.
I jest to normalny odruch na pierwsze szczere zajrzenie do swojego wnętrza. Jednak już to, co z nim zrobimy, determinuje postępy na drodze do trwałego spokoju.
Duchowy eskapizm w medytacji: czym różni się ucieczka od akceptacji?
Mamy bowiem do wyboru albo
- uzbroić się w maskę gazową, zrobić gruntowne porządki i cieszyć się spokojem na co dzień, albo
- łapać chwile ulgi „siedząc błogo nad rzeką” i wpadać w niefajne emocje od razu potem.
Medytując często popełniamy – zupełnie nieświadomie – grzech eskapizmu.
Uciekamy w siedzenie w nadziei, że samo siedzenie uwolni nas od paskudnej zawartości naszych umysłów. Że w ten sposób nawet nie będziemy musieli zaglądać do stajni.
To nie jest, niestety, prawda.
Trwały spokój to naturalny efekt samoświadomości
Medytacja to jedynie narzędzie.
Żeby poczuć trwały spokój, nie wystarczy po prostu siedzieć i liczyć oddechy.
Żeby poczuć trwały spokój, najpierw musimy zobaczyć co jest, a potem to zaakceptować.
Zasada ta odnosi się też do naszych umysłów. Jakby nie było – nasze umysły są częścią tego, co jest.
Im większa nasza samo-świadomość, tym częściej czujemy spokój.
Dopóki więc będziemy praktykować akceptację oddechu, czy odczuć płynących z małego palca u nogi, pilnie omijając umysł – na poduszce będziemy łapać jedynie chwile wytchnienia.
Dwie nogi medytacji: introspekcja i akceptacja zamiast uciekania
Praktyka akceptacji to tylko maska gazowa, pozwalająca nam przeżyć konfrontację z zawartością stajni. Nakładanie jej gdziekolwiek indziej – choć z pewnością da chwilowy haj – nie posunie nas ani o milimetr w trwałym oczyszczeniu umysłu.
Dlatego medytacja ma dwie nogi. Akceptacja i introspekcja. Introspekcja i akceptacja.
Kopanie w swoich przekonaniach, nie mając akceptacji dla tego, co wykopiemy spowoduje jedynie mdłości i paniczny odwrót.
Akceptacja wszystkiego oprócz zawartości naszych umysłów da nam spokój, aż owa zawartość się wyleje w najmniej odpowiedniej chwili.
Dlatego warto być czujnym i siadając, zrobić zawsze szybki rachunek sumienia – czy siadamy w intencji sprzątania swojego wewnętrznego bałaganu, czy raczej udawania, że go nie mamy?
Jakby nie było, od tego zależy życie naszego listonosza.
A jeśli chcesz zobaczyć, dlaczego introspekcja w życiu codziennym przynosi często większe korzyści niż klasyczna medytacja na poduszce, koniecznie zajrzyj do tryptyku Medytacja Kierowcy. Jej pierwsza część wyjaśnia jak powstaje w nas złość.
* Tak. Wiem, że Herkules nie szuflował – on był jednak półbogiem. My – nie. :)
Dodaj komentarz