
Ależ uspokój się! Po co tyle emocji?
Te dwa proste zdania są jedną z bardziej wyrafinowanych form ataku psychicznego.
Bo jest to atak samo-spełniający się.
Jest skonstruowany tak, żeby cię najpierw wytrącić ze spokoju, albo jeszcze bardziej wzburzyć, a potem jeszcze zawstydzić.
Przemyca bowiem bullshit, że zachowywanie spokoju to uniwersalna wartość, która odsiewa ziarna (mądrych ludzi) od plew (głupich kogutów).
Skoro więc podniosło się w tobie wzburzenie, to jesteś obdarzony ptasim móżdżkiem i nie trzeba się liczyć ani z tobą, ani z tym, co mówisz.
I ten rodzaj ataku jest chętnie używany przez wszelkiej maści manipulantów i drapieżników. Bo przestajesz się wtedy w jakikolwiek sposób bronić.
Zwłaszcza jeśli wierzysz w taoistyczne prawo wei wu wei (w skrócie wu wei), czyli w powszechnym tłumaczeniu na języki zachodnie: Nie opieraj się, nie walcz i ogólnie bądź jak liść na wietrze.
Co w sumie jest OK.
Problem w tym, że:
Zachodni umysł dopowiada tu nie ten kontekst
Bo mądrość taoistyczna rzeczywiście polega na nie opieraniu się.
Tyle, że masz się nie opierać swobodnemu przepływowi energii życiowej (Qi) przez ciebie. A nie agresji, roszczeniom i manipulacjom bliźnich.
Gdy tłumisz naturalny odruch walki, wręcz zaburzasz przepływ Qi przez siebie. A jeśli robisz to chronicznie, tradycyjna medycyna chińska, która wyrosła właśnie z taoizmu, nie ma krzty wątpliwości, że zachorujesz. (Możesz poguglać stagnację Qi wątroby.)
I prawdopodobnie myślisz teraz: Moment, to działanie w zgodzie z wu wei oznacza, że mam się rzucać z pięściami na każdego, kto na mnie krzywo spojrzał? Przecież to brzmi absurdalnie!
Słuszna uwaga!
Bo nie chodzi o to, żeby iść za każdą złością, która się w tobie pojawia.
Tylko o to, żeby uświadomić sobie, że „spokój” i „złość” to jedynie… słowa. I pod każdym z nich kryje się wiele różnych, często diametralnie innych, stanów. Dlatego „spokój” nie wyklucza „złości”. Choć twój narcystyczny sąsiad, szef lub krewny z pewnością się z tym nie zgodzi ;)
Zacznijmy więc od tego:
W jaki „spokój” chcą cię wepchnąć manipulanci?
W „spokój”, który tak naprawdę jest biernością.
Bo oznacza brak jakiejkolwiek reakcji. Nieważne co się dzieje, ty stoisz jak posąg, tłumisz podnoszącą się złość i chęć wyjaśnienia w kilku krótkich słowach, co myślisz o napastniku. Napastnik bierze, co chce i odchodzi nucąc pod nosem.
A ty zostajesz sam(a) ze swoją stratą, poczuciem winy, że się nie obroniłaś, wstydem, że chciałeś, więc pewnie jesteś złym człowiekiem. I próbujesz się pocieszać frazesami typu „bądź mądrzejszy” czy „bądź ponadto”. Choć nie do końca ci to wychodzi, bo kurka mać, dlaczego bycie mądrzejszym tak cholernie boli?
Zdecydowanie nie chcą, żebyś wylądował w spokoju prawdziwym.
W którym doskonale widzisz, co się dzieje. Widzisz, że ktoś próbuje cię zawstydzić po to, żeby przejąć kontrolę nad twoimi działaniami. I… nazywasz to. A potem po prostu mówisz NIE. Nie zrobię tego. Albo NIE. Nie zgadzam się, żebyś tak do mnie mówił. (Choć akurat atak z początku tego tekstu lepiej ripostować innym, bardziej wyrafinowanym, NIE. I o tym poniżej.)
To, co jednak jest skrzętnie ignorowane przez pozytywnych coachów asertywności,
…żeby powiedzieć NIE, musisz otworzyć się na złość
Podobnie jak w przypadku spokoju, słowo „złość” opisuje wiele różnych stanów emocjonalnych.
Większość z nas zna jednak tylko taki:
Odp*** się od moich emocji!!! Jak śmiesz?!!? Zniszczę cię jak robaka! Zabiję wszystkich twoich krewnych do 5 stopnia pokrewieństwa, a twoją głowę zatknę na pal i wystawię przed swoim domem!
I każdy kto kiedykolwiek poczuł (lub obserwował u innych :)) taką złość, wie, że nie jest to harmonijny przepływ energii, tylko wręcz wybuch. Nie ma więc nic wspólnego z wu wei.
Jednak, gdy się dobrze tej złości przyjrzymy, zauważymy, że jest to nieharmonijnie wyrażony, ale pieruńsko dobry instynkt autonomii. Czyli:
Moje emocje to moja sprawa. Wycofaj się!
Kłopot w tym, że nikt nas nie uczy tego instynktu rozpoznawać. A już tym bardziej szanować. W ogóle więc tego instynktu nie zauważamy. Wrzucamy do worka „złość”. I tłumimy. A jak tłumimy, nie mamy siły powiedzieć „NIE”.
Bo wbrew pozorom, magia nie tkwi w samym słowie NIE.
Tylko w energii, którą tym słowem wyrażasz.
Jeśli nie wierzysz, spróbuj powiedzieć NIE jak przestraszony pisklak do głodnego lisa.
A teraz powiedz NIE jak ogromny, zaprawiony w boju, Wiking, któremu właśnie ktoś zaproponował, żeby zaśpiewał la bamba w karaoke. Choć przypuszczam, że nawet by nie powiedział NIE. Wystarczyłoby jego spojrzenie.
Czujesz różnicę?
Ta druga forma złości to zdrowa energia zajmowania własnej przestrzeni, a więc i spontanicznego wypychania napastników ze swoich granic. No bo dwie osoby nie mogą zajmować tej samej przestrzeni równocześnie, czyż nie?
Innymi słowy jest to:
Energia bycia dokładnie tak wielkim, jak jesteś
A nie pomniejszania się, żeby ktoś inny broń boże! nie poczuł się gorszy, głupszy, czy słabszy od ciebie. (Bo pomyśl, dlaczego nie mówisz NIE? no dlatego, że zranisz tym napastnika i poczuje się nieważny, ergo, gorszy od ciebie. Biedactwo…!)
Symbolem tej zdrowej energii w tradycyjnej medycynie chińskiej jest… drzewo.
Drzewo nie wyskakuje na nikogo z nożem czy bluzgiem, tylko inteligentnie się rozpycha. Czyli tam, gdzie może, idzie do przodu, a tam, gdzie nie – skręca. A to płytę chodnikową korzeniami przesunie, a to ominie fundament. A to wypuści gałąź tam, gdzie więcej światła, a to odbije od cienia budynku.
Jednak cały czas zdecydowanie rośnie, czyli SIĘ ROZPYCHA.
Każdy żywy organizm potrzebuje tej rozpierającej energii, żeby żyć. Inaczej całe życie ograniczyłoby się jednokomórkowców. Bo wyobraź sobie, co by się wydarzyło, gdyby wszechświatem rządził narcystyczny i gromowładny bóg: Drugą komórkę sobie wyhodowałeś? Jak śmiesz tyle miejsca zajmować? BZZZT! TRZASK!
W ten sposób doszliśmy do sedna:
Gdy mamy niczym niezmącony kontakt z tą rozpierającą nas energią
…i ją swobodnie wyrażamy, działamy w zgodzie z wu wei i wpadamy w spokój.
I gdy ktoś na nas naciska, ta energia daje spontaniczny odpór.
Jeśli pozwolimy jej przez nas przepłynąć, spontanicznie wypchniemy delikwenta z naszej osobistej przestrzeni, albo mówiąc NIE wprost.
Albo wymijająco.
Czyli w przypadku ataku z początku tego tekstu mówimy na przykład: Proszę się trzymać tematu.
Co więc mąci nasz kontakt z tą energią?
Nasze ego.
Na potrzeby tego tekstu, ego możemy zdefiniować jako iluzję własnej wszechmocy. Czyli: jeśli dzieje się coś, co mi nie pasuje, niechybny dowód, że coś zrobiłam źle i muszę się naprawić. (Dokładniejszą definicję ego znajdziesz tutaj)
I jeśli uznamy, że atak nastąpił, bo wyszło na jaw, że mamy własne potrzeby, a przecież nie powinniśmy, stłumimy przepływającą przez nas energię. I wpadniemy w pasywność.
A jeśli uznamy, że atak nastąpił, bo nie udowodniliśmy wszem i wobec, że nas się po prostu nie atakuje, wpadniemy w szał udowadniania.
Qi popłynie przez nas swobodnie dopiero, gdy przestaniemy brać cudze ataki i manipulacje osobiście. I pogodzimy się z tym, że jest to normalny tryb funkcjonowania niedojrzałego emocjonalnie (lub poważnie straumatyzowanego) Sapiensa.
* * *
W powszechnym rozumieniu, spokój i złość to dwa skrajnie inne stany.
W rzeczywistości, pod słowem „złość” kryją się 2 zupełnie inne energie. Jedna jest rzeczywiście destrukcyjna, również dla nas. Jednak druga to spokojna siła samostanowienia w obliczu konfliktu.
Ta siła cały czas w tobie jest.
Żeby ją poczuć, musimy przyjąć do wiadomości, że konflikty się zdarzają. Ba! To wręcz norma wśród Sapiensów. I gdy dochodzi do konfliktu, nie unikamy konfrontacji, ale też nie szarżujemy na drugą stronę.
Tylko pozwalamy sobie zająć własną przestrzeń. Czyli wypełniamy się energią drzewa po koniuszki palców i z pełnym spokojem mówimy (werbalnie lub energetycznie) NIE. Na mój teren nie wejdziesz.
Bo jak mawiali starożytni Rzymianie (no ok, trochę sparafrazowałam na potrzeby tego tekstu ;)):
Dziękuję:😊 miło znowu przeczytać coś czym się dzielisz.. z spokojem.
o jak miło Cię widzieć :) dziękuję i pozdrawiam!
dzięki Miriam 💓
Też lubię medycynę chińską :) Fajny tekst. Dziękuje i pozdrawiam :)
Cudne słońce wpada do pokoju, kubek gorącej kawy i taka niespodzianka :)
Nie mam pojęcia jak Ty to robisz, że uwielbiam czytać Twoje teksty. Przychodzą w idealnym dla mnie momencie i mam jakieś takie wewnętrzne poczucie, że ze mną wszystko w porządku.
Jednocześnie uświadomiłam sobie, że nie czuję niedosytu ani potrzeby szukania i sprawdzania- ” kim ta Miriam w ogóle jest?? ” , ” kiedy będzie nowy tekst??”
Niesamowite to jest <3 i bardzo Ci dziękuję, że Jesteś :)
pozdrawiam cieplutko :)
Aż mi się ciepło zrobiło w sercu, kiedy to przeczytałam, JAgutka. Cieszę się, że moje słowa dają Ci przestrzeń na spokój i poczucie, że jesteś dokładnie taka, jaka masz być. Bo dokładnie taki cel ma ten blog. Tacy czytelnicy to ogromny dar. Dziękuję za zaufanie i za to, że współtworzysz to miejsce. Życzę cudownego dnia z kawą i słońcem. <3
Czytam od lat, a ten temat siadł jak złoto we właściwym momencie. Dziękuję!
AM cieszę się, że siadł w dobrym momencie :) dziękuję i na zdrowie!
Miriam❤️ jak dobrze Cię czytać, jak trafnie nazywasz, no i jak rozśmieszasz:)) Za każdym razem tak dobrze, gdy przychodzi coś od Ciebie. Pozdrawiam Cię gorąco!
Maugo, super cię tu widzieć :) dziękuję za te słowa i za obecność. ściskam mocno <3
Dziękuję za nowy wpis, już od tak dawna Cię lubię czytać i tak dużo się zmieniłam przez te lata a teksty nadal tak samo bardzo lubię :)
panta rhei ;) tym bardziej się cieszę, że te teksty przechodzą z Tobą próbę czasu. dziękuję za ciepłe słowa Abiku :)
Dzięki tego mi było trzeba 🙂
Na zdrowie Kasia <3